MCC… en ben je dan ooit uitgeleerd?
MCC… even terugblikken op een mooie mijlpaal
In maart 2025 mocht ik iets van mijn lijstje afvinken waar ik best wel fier op ben: ik behaalde mijn MCC-certificering – Master Certified Coach – bij de International Coaching Federation.
Intussen zijn we alweer een hele tijd verder. En net daarom leek het me fijn om er nog eens op terug te kijken.
Want zo’n certificering haal je natuurlijk niet van de ene dag op de andere.
Waarom nog een certificering?
Na zoveel jaren coaching zou je je kunnen afvragen: waarom nog examens, beoordelingen, mentorcoaching en urenlang luisteren naar je eigen coachgesprekken?
Voor mij ging het vooral over blijven leren. Als coach ben je voortdurend bezig met anderen vooruithelpen. Maar af en toe moet je ook zelf eens in de spiegel kijken. Luister ik écht? Laat ik voldoende ruimte? Ben ik niet te snel met een oplossing? Stel ik een vraag omdat die de cliënt helpt… of omdat ík graag ergens naartoe wil?
Van doen naar zijn
Toen ik begon met coaching, was ik vooral bezig met wat ik moest doen. Welke vraag stel ik? Welk model gebruik ik? Welke oefening past hierbij? En ja, ik hou nog altijd van praktische tools. Mijn achtergrond in HR, rekrutering, NLP, oplossingsgericht werken en persoonlijkheidsmodellen heeft me door de jaren heen een goed gevulde rugzak gegeven.
Maar hoe langer ik coach, hoe meer ik merk dat goede coaching niet alleen zit in wat je doet. Het zit ook in hoe je er bent. Aanwezig zijn. Nieuwsgierig blijven. Niet te snel invullen. Een stilte durven laten bestaan. Vertrouwen dat de persoon tegenover je vaak veel meer antwoorden heeft dan hij of zij zelf denkt. Klinkt simpel. Is het niet altijd.
Achter al die coachingsuren zitten mensen
Voor MCC moet je heel wat opleiding en coachingservaring kunnen aantonen. Ik zit intussen aan ongeveer 15.000 coachingsuren denk ik. Maar wanneer ik terugkijk, denk ik niet in de eerste plaats aan cijfers of uren.
Ik denk aan mensen. Aan iemand die niet meer wist of hij nog op de juiste plaats zat. Aan iemand die na jaren werken eindelijk durfde toegeven: dit past eigenlijk niet meer bij mij. Aan leidinggevenden die anders wilden leren communiceren. Aan mensen die na ziekte of een moeilijke periode opnieuw vertrouwen zochten. Aan carrièreswitches, twijfels, tranen, lachbuien, kleine stappen en soms behoorlijk grote sprongen. Al die gesprekken hebben mij als coach gevormd.
Ben je er dan?
Dat is misschien het grappige aan het behalen van zo’n titel. Je werkt lang naar een bepaald punt toe. Je bereikt het. Je bent blij. Fier. Opgelucht ook. En dan? Dan merk je vooral weer hoeveel er nog te leren valt.
MCC behalen voelde een beetje als boven op een heuvel komen. Even omkijken naar het pad dat je hebt afgelegd. Genieten van het uitzicht. Maar eenmaal boven zie je natuurlijk alweer nieuwe heuvels liggen.
Ik ben blij dat ik het traject heb afgelegd: nieuwsgierig blijven, blijven luisteren, blijven groeien en vooral blijven vertrouwen in het potentieel van de persoon die tegenover me zit. En af en toe wil ik ook gewoon even stilstaan bij wat ik al bereikt hebt.
Doe jij dat genoeg? Of ben je alweer bezig met de volgende berg voordat je van het uitzicht hebt genoten? De vakantieperiode lijkt me het perfecte moment om ook even te genieten van dat uitzicht!